فرش دستباف ورامین

رامین در 35 كیلومتری غرب تهران و از شهرهای استان تهران است كه در دشتی سرسبز و پهناور به همین نام قرار گرفته و از شهرهای قدیمی ایران است. این شهر در 51 درجه و 35 دقیقه عرض و 35 درجه و 19 دقیقه طول جغرافیایی قرار گرفته و ارتفاع آن از سطح دریا 915 متر است.

ورامین از شمال به لواسانات، از شرق به خوار و گرمسار، از غرب به غار پشاپویه، و از جنوب به كویر مركزی محدود می شود. قالی بافی در منطقه ورامین از زمانی رونق گرفته كه آقا محمدخان قاجار تهران را به پایتختی كشور برگزید و به سبب حضور سران عشایر مختلف در قشون خود ایلات مربوط را در دشت ورامین اسكان داد.

برخی از ویژگی های فرش ورامین

  1. طرح و نقش:نقوش فرش بافندگان این ناحیه با یكدیگر متفاوت است. بافت طرح های عمومی مانند لچك ترنج و افشان در میان همه بافندگان معمول است و میناخانی معروف ترین طرح این ناحیه است كه با زمینه آبی روشن و سیر و كرم و قرمز بافته می شود. این طرح معمولاً دارای تك گل های درشت و ریز سراسری است كه در میان زمینه و لچك ترنج بسیار زیبا جلوه می كند. از سایر نقوش فرش ورامین می توان به ظل السطانی، گلدانی، و شاه عباسی اشاره کرد. گردونه خورشید، چلیپا، مرغی، قوچكی، شاخ قوچ، پاشتری، و پافیلی از نقش مایه های این فرش هاست.
  2. رنگ:رنگ غالب در فرش ورامین لاكی، كرم، سرمه ای، آبی، و بژ است. در گذشته، برای رنگرزی از رنگ زاهای گیاهی استفاده می شد ولی امروزه از رنگ زاهای صنعتی استفاده می شود. پشم و سایر الیاف را در همین محل رنگرزی و به نخ تبدیل می كنند.
  3. بافت:فرش این ناحیه با گره متقارن و نامتقارن و پرز كوتاه و رج شمار متوسط بافته می شود. این فرش ها در اندازه های كوچك پارچه، مانند یك ذرع و دوذرع، و قالیچه هایی كه زنان عرب می بافند از گذشته شهرت فراوان داشته است. گلیم بافی نیز در این ناحیه متداول است. اندازه این گلیم ها بزرگ و بافت آنها فشرده است و با پشم تیره رنگ محلی و بافت پودنما و نقوش متنوع، كه معمولاً دارای خطوط عمودی و افقی و مورب است، بافته و عرضه می شود.